Este domingo hai eleccións presidenciais en Portugal e en Galicia parece que non o sabe ninguén. Todos coñecemos ao detalle as eleccións estadounidenses, por exemplo, pero poucos saberían nomear tres candidatos portugueses, aínda que o país viciño estea á volta da esquina. Revisamos as candidaturas desde unha ollada galega e poñemos o foco nas limitacións políticas coas que Galicia se pensa a si mesma.
O mundo cambia ao noso arredor, pero Europa é incapaz de dar resposta. Como galegos non só podemos involucrarnos, senón que debemos responder ao chamado urxente do “federalismo pragmático”.
O 15 de outubro de 2025 temos unha xornada de mobilización a prol de Palestina. A comunidade universitaria debe continuar a implicarse nestas protestas e esixir a fin do xenocidio, a fin da ocupación e a fin do apartheid.
Os incendios devastaron novamente Galicia. En Valdeorras, o adegueiro Nacho González denuncia á Xunta: “Son uns putos inútiles”. O monte é un polvorín cheo de eucaliptos e piñeiros preparados para destruílo todo.
A UE recorta fondos clave para Galicia mentres despreza a súa lingua. Que significa ser europeo desde unha ollada galega e crítica?
A mocidade metida en política está podre: máis pendente do soldo que de Galicia. Partidismo, endogamia e egos desatados en NNXX, Galiza Nova e as Xuventudes Socialistas, neste sistema que expulsa a quen realmente quere servir ao país.
España debe avanzar cara a un modelo que recoñeza a súa plurinacionalidade. Neste artigo propóñense claves para construír un Estado federal.
O BNG debe deixar de ser só oposición e converterse nunha alternativa real, demostrando que está preparado para gobernar Galicia.
Vivimos nunha crise do noso sistema de crenzas e valores que se estende globalmente. Debemos volver á propia definición da política para analizarmos a situación actual e as perspectivas de futuro.
O PSdG expulsa provisionalmente catro edís de Compostela. Falamos de facer política para a cidadanía ou facela para ocupar un cargo.
A clase media esvaécese, o paro xuvenil dispárase e a mocidade non pode nin soñar con independizarse. Ante o silencio da esquerda, a ultradereita xorde como a única alternativa para moitos.
O impacto causado demostra unha cuestión fundamental: que hai un sector conservador e profundamente galeguista con ganas de artellar país.
Como é posible que Ana Pontón, que se vende como a máxima defensora de Galicia, se asocie con quen nos prexudica e con quen pretende restarnos recursos? Isto é ser, no fondo, unha defensora de Hacendado.
Galicia precisa industria. Como progresistas, debemos falar con seriedade e evitar o discurso apocalíptico. Só así existirá a posibilidade de que, en vez de rodear San Caetano, entremos en San Caetano.
Abonda que a UE sexa a nosa ruína. As liñas que seguen amosan a potencialidade do noso país co gallo das Eleccións Europeas do 2024.
Sementar avea en Trabada e alfalfa na Guarda, facer rotacións e barbeitos e Deus sabe que máis fará falta para poder cobrar a nova PAC. A outra opción é que os galegos decidamos que queremos para o noso rural.
Neste artigo proponse unha crítica ás eivas do actual soberanismo: unha progresiva dereitización derivada da aposta por centrar todos os esforzos no terreo electoral. Como contrapunto, situamos a independencia política de clase como un necesario primeiro paso fronte ás limitacións políticas do movemento soberanista galego.
Os resultados do 18-F non han de sorprendernos. O BNG non é capaz de permear no rural de Galicia. O PPdeG é un paisano máis da parroquia. Vai á misa, acode ao velorio, está na comunidade de montes, na comisión de festas e nas romaxes. Entre tanto, as xuventudes do Bloque cantan a viva voz: "Imos queimar a Conferencia Episcopal por machista e patriarcal".
Nunca se viron tantas monxas e mariscadoras votando o PPdeG. Máis de 700.000. Elas ou… unha esquerda a tratar os votantes de imbéciles. Velaí unhas chaves para lermos a Galicia de hoxe.
Análise das eleccións galegas do 18 de febreiro de 2024. A nova maioría absoluta do PPdG, o resultado histórico do nacionalismo e a case desaparición do PSdG. Novos retos cara 2028.
As eleccións do 18 de febreiro poden redefinir o futuro de Galicia. A sorte será crucial, e no caso de gobernar o BNG talvez cambie o país para sempre. Ás veces, un golpe de azar inaugura un tempo novo. Estamos ante unha oportunidade histórica para termos un país diferente.
Galicia vota o 18 de febreiro, haberá moitas papeletas, mais o que realmente decidimos xuntos é se Galicia segue a ser a nena da morriña, ou a muller da afouteza. Imos alá.
Tomando como referencia a última crise vivida, os datos da situación medioambiental da Galiza son desoladores. Unha ollada máis alá da (pouca/moita) toxicidade dos pellets: é posíbel unha xestión dos recursos alén de converter Sanxenxo en Benidorm?
Saio do choio para voltar a trabalhar, mais isto é distinto. Umha nova catástrofe ameaça as praias galegas. Desta volta som uns micro-plásticos, chamam-lhes pellets. Galiza, mais umha vez. Quo vadis?
O vindeiro 18 de febreiro Galicia decidirá o seu futuro. Catro anos despois o panorama semella o mesmo: unha nova maioría absoluta do PPdG ou a apertura dun novo tempo liderado polo BNG. Dous camiños radicalmente diferentes. O pobo galego transitará só por un deles, definindo o País que ven e o que queremos ser. Pero por que outra vez nesta situación, por que unhas novas eleccións e o mesmo panorama? Talvez haxa outra Galicia, outra que se pregunta iso mesmo.
Outro encoro na Galiza. E con el vaise a nosa historia, a memoria da terra. O meu país vendido por catro pesos.
Os pasos que eu dou agora non serían os mesmos de non ser polos que fai 60 anos daban as nosas avoas. Hoxe podemos emigrar por elección, porque queremos seguir estudando e porque queremos vivir e aprender outras cousas pero coa liberdade que antes non tiñan.
O Ferrado conversa co alcalde de Porto (Alta Seabra), coa asociación unionista e provincialista "Defensa Berciana" e coa Plataforma 102, integrante da Revolta da España Baleirada, no marco da segunda edición d' #OFerradoNaPolítica, cunha nova parola sobre a "GALIZA ESTREMEIRA".
O pasado 17 de maio, coincidindo co Día das Letras Galegas, o actual presidente da Xunta, Alfonso Rueda, tivo a desvergoña de afirmar publicamente que a chegada do rei emérito Juan Carlos I a Sanxenxo era unha fantástica nova que poñía a Galiza no mapa. Unha afirmación servil e indigna cara un prófugo da xustiza refuxiado nunha teocracia machista, imputado en innúmeros casos de corrupción, que supón unha falta de respecto cara esta nación chamada Galiza.
Se algo debe definir á esquerda é a concienciación ca realidade socioeconómica común e a súa vontade por mellorala alén, incluso, dos territorios, nazóns e fronteiras que a delimitan. Porén, cabería esperar que os enfrontamentos sobre impostos e tarifas foran unánimes contra as empresas e estados que privatizan bens básicos como a eletricidade, non entre poboacións que adoecen as súas consecuencias.
Todo no que creo pendura dun fío. Cando todo o que vives, sintes e defendes carece de senso real, nin a relixión te pode salvar.
Desde un punto de vista internacionalista, o nacionalismo histórico-organicista e a razón de estado son os motores que fixeron xurdir e medrar aos estados modernos. Calquera aspiración soberanista implica necesariamente aceptar as regras da arena (neo)realista, onde o interese nacional, o egoísmo, a imposición e a dominación fanse imperativas no sistema internacional anárquico. A realpolitik non entende de medios, e se o obxectivo é alcanzar a fin, o pragmatismo non pode deixar lugar á ética.
O nacionalismo galego ten unha longa Historia que contar, escrita polos seus artífices, ideólogos e simpatizantes, mais o seu labor debe ser continuado mirando cara ao presente e o futuro. Os movementos nacionais deben ter ambicións máis aló de meramente existir, e neste artigo se abordará unha visión pragmática e menos romántica deles.
Asturias afronta un momento fundacional na súa historia. O anseio da cooficialidade determinará o futuro do Principado. Decisión que abre unha xanela de oportunidades tamén na Galiza, ao tempo que cingue sobre o Estado Español o medo dun posíbel afastamento da vinculación que fixo da historia asturiana o paradigma de españolidade. Ao longo do artigo analizaranse os comezos da loita a prol da oficialidade, os desafíos que alborexan e a xeopolítica que a rodea.
