A nación incompleta

Galicia é unha mesa cunha soa pata: un país sen dereita nacionalista, e un BNG sobrecargado de contradicións por verse obrigado a cubrir en solitario todo o espectro político.

Galicia é unha mesa cunha soa pata: un país sen dereita nacionalista, e un BNG sobrecargado de contradicións por verse obrigado a cubrir en solitario todo o espectro político.

A crise da globalização e dos Estados-nação devolveu centralidade aos projetos das minorias nacionais europeias. Da Escócia à Galiza, identidades regionais reaparecem como resposta ao descontentamento político, social e cultural.

Durante décadas repetíronnos que Galicia é un pobo submiso. A realidade é ben distinta: revoltas, resistencia e unha militancia galeguista que mantivo vivo o país contra todo pronóstico. Neste artigo desmontamos ese mito e reivindicamos a Galicia real: incómoda e moito máis complexa do que nos contaron.

Os centros galegos foron e son, como nos mostra o exemplo do Centro Galego de Barakaldo, algo máis que lugares de solidariedade migrante: escenarios de loita política e cultural onde se negocia a hexemonía e se forma unha conciencia nacional desde a diáspora.

É Galiza uma nação? Se o é, será pola língua, pelas tradições e o sangue — ou pola vontade livre de quem decide sê-lo? Ou talvez por ambas? No caso galego, o nacionalismo identitário virou regionalismo, e o democrático… independentismo.

Neste tempo de falta de fe cristiá, hai quen substitúe a misa pola celebración litúrxica da manifestación. Compostela serve así de ponte simbólica entre ambos mundos. Santiago de Compostela, cidade devota de seu, acolle non poucos domingos e certas datas…

Se a identidade é o eixo de todo, cómpre repensala. Podemos seguir atrapados no inmobilismo ou recuperar o carácter impetuoso que nos falta.

O que segue é un feixe de reflexións e aprendizaxes que, como galegos, podemos tirar da nación sen estado máis grande do mundo: a Polinesia.

O presente e o futuro da lingua está nas nosas mans. O galego como a lingua de Rosalía, mais tamén dos nosos netos. Debémosllelo. É deles.

Galicia precisa industria. Como progresistas, debemos falar con seriedade e evitar o discurso apocalíptico. Só así existirá a posibilidade de que, en vez de rodear San Caetano, entremos en San Caetano.

Logo de que O Ferrado publicara un artigo de Daniel Chapela, coordinador de cultura do PPdeG, os hooligans da política acusáronnos de "deriva dereitista" e de ser o "órgano rexionalista do Partido Popular".

Luísa Villalta foi, sen dúbida, unha voz referencial da nosa literatura, unha voz firme e comprometida que pulou pola nosa lingua, a nosa cultura e o noso país.

Neste artigo proponse unha crítica ás eivas do actual soberanismo: unha progresiva dereitización derivada da aposta por centrar todos os esforzos no terreo electoral. Como contrapunto, situamos a independencia política de clase como un necesario primeiro paso fronte ás limitacións políticas do movemento soberanista galego.

Entrevista a Rodri Suárez co gallo da publicación da súa obra “Galicia Reducida - Crítica ao marco conservador e centralista do autogoberno galego” (Morgante Edicións).

Isto só e a historia de como me sinto ao ser unha galega fóra da Galiza. Unha que marchou e agora soña con volver sen saber cando será.

O Ferrado conversa co alcalde de Porto (Alta Seabra), coa asociación unionista e provincialista "Defensa Berciana" e coa Plataforma 102, integrante da Revolta da España Baleirada, no marco da segunda edición d' #OFerradoNaPolítica, cunha nova parola sobre a "GALIZA ESTREMEIRA".

A consciência català na Catalunya Nord luita dia a dia contra este jacobinismo arrasador, centralista e reacionário. Analise da realidade e a história política e social da Catalunya Nord, fazendo umha leitura conjunta com a situaçom do contexto galego

Se algo debe definir á esquerda é a concienciación ca realidade socioeconómica común e a súa vontade por mellorala alén, incluso, dos territorios, nazóns e fronteiras que a delimitan. Porén, cabería esperar que os enfrontamentos sobre impostos e tarifas foran unánimes contra as empresas e estados que privatizan bens básicos como a eletricidade, non entre poboacións que adoecen as súas consecuencias.

Todo no que creo pendura dun fío. Cando todo o que vives, sintes e defendes carece de senso real, nin a relixión te pode salvar.

Desde un punto de vista internacionalista, o nacionalismo histórico-organicista e a razón de estado son os motores que fixeron xurdir e medrar aos estados modernos. Calquera aspiración soberanista implica necesariamente aceptar as regras da arena (neo)realista, onde o interese nacional, o egoísmo, a imposición e a dominación fanse imperativas no sistema internacional anárquico. A realpolitik non entende de medios, e se o obxectivo é alcanzar a fin, o pragmatismo non pode deixar lugar á ética.

O nacionalismo galego ten unha longa Historia que contar, escrita polos seus artífices, ideólogos e simpatizantes, mais o seu labor debe ser continuado mirando cara ao presente e o futuro. Os movementos nacionais deben ter ambicións máis aló de meramente existir, e neste artigo se abordará unha visión pragmática e menos romántica deles.