Nun contexto marcado pola tensión entre tradición e modernidade, a fala preséntase como unha ferramenta esencial para construír identidade, fortalecer o diálogo e afrontar os desafíos presentes e futuros de Galicia. Unha reflexión sobre a necesidade de comunicarnos para definir quen somos e quen queremos chegar a ser.
A globalización, a través das súas consecuencias —migracións masivas, turistificación, xentrificación e neoliberalismo— erradica linguas, culturas e pobos. Chamámoslle progreso, pero é un xenocidio cultural: o camiño cara un mundo común ao prezo de deixar de ser quen somos.
Logo da pandemia, no corazón das Rías Baixas, un norteamericano participa na vendima dunha familia galega. Entre acios, albariño e risas, descobre que facer viño é moito máis ca iso: é facer país, tecer comunidade . É embotellar un intre fermoso, suspendido no tempo.
Hai unha pedra en Muxía que lle chaman de abalar, mais que eu nunca vin moverse. Vin xente subir co xesto de saltar, pode que para intentar que fixese ruído ou buscar un son co que identificarse.
Temos un espazo entre as imaxes coas que nos achegamos á Galiza e as experiencias que buscan representar. Como se traslada isto á lingua? Como facemos que esta distancia non nos desenfoque?
A emigración mantivo acesa a luz da cultura e da lingua galega alén da terra. Velaquí as tres leccións do Centro Galego da Habana.
O caso do Cachivache é unha excepción da regra: pechou antes da pandemia. Pero non antes de facer unha última queimada. Neste ensaio escribo unha homenaxe ao bar coruñés que me acolleu ao chegar a Galiza e onde comezou a miña historia de amor pola lingua e a cultura galega.
