Entre cubatas baratos e longas conversas nun mítico bar de Pontevedra naceu unha idea: deixar por escrito as inquedanzas dunha xeración. Así, entre amigos e debates infinitos sobre Galiza, comezou a historia de O Ferrado.
Imaxe: Pablo Fariña – La Voz de Galicia.
As Reixas. Pontevedra. Rúa Sabela II.
Estrellas a 1,5€. Cubatas a 2,5€. Cunca de ribeiro a 40 céntimos.
Pósteres taurinos. “Tradicionales Fiestas de la Peregrina”. “3 ESPECTACULARES corridas de toros”. Un póster ENORME de José Tomás.
Escudos e fotos do Pontevedra CF. Un reloxo do Celta de Vigo. Un mapa ENORME do relevo de Galiza.
Barra de contrachapado. Vitrina de petiscos baleira. Chan pegañento. Unha neveira branca con máis anos ca o sol. Un baño unisex cun burato no chan para mexar, cagar e vomitar. Barrís de viño. Banquetas de madeira. Unha tele vella coa TVG conxelada na pantalla. A televisión do réxime. Xente pedindo a berro limpo.
Alí estabamos nós. Todos os colegas. Como cada sábado. Sábado en Pontevedra, sábado no Reixas. Toda Pontevedra no Reixas matando a noite. Coma sempre. Onde sempre.
A consumición bebíase fóra. A rúa estaba chea de borrachos falando parvadas. O noso grupo de amigos é moi grande e sempre acababamos falando en subgrupos. Foron milleiros de sábados noite falando de miles de millóns de cousas. Un subgrupo mítico era o de Argibay, Pablo e mais eu. Os pesados do galeguismo.
Non hai traballo. Non hai saídas. Non hai idioma. Non hai conciencia. Non hai compromiso. Non hai futuro na terra. Desvinculación. Diglosia. Precariedade.
Rexurdimento. Rosalía. Curros. Pondal. Xeración Nós. Cabanillas. Castelao. Risco. Manuel Antonio. Exilio. Loita.
Música en galego. Lingua. Historia. Pardo de Cela. Irmandiños. Cultura. Filosofía. Patrimonio. Ensino.
BNG. PPdG. Pontón. Lores. Fraga. Feijóo. Marxismo. Capitalismo. Galiza. España. Rural. Cidades. Transporte. Infraestrutura. Terra estremeira. Nacionalismo. Autogoberno. Independencia. Federalismo.
Algúns colegas achegábanse e participaban. Outros tantos dicían que sempre a mesma canción na radio era un coñazo.
Tras varias horas, cada vez máis peneques, os debates transformábanse nun completo meme. Eramos OS DO BLOCO. O Team Galiza. Vení vení, ficamos eiquí falando do Bloco. Para o NÓS Diario, Pardo de Cela era militante do BNG. Fragasaurus Rex. Turra Mítica.
Pese ás tremendas cacholadas e delirios que metiamos, era marabilloso falar con eles dous. Sempre xurdían ideas interesantes. Un xeito de ver o país único, auténtico, propio da nosa xeración. Eramos unha xeración desmobilizada, cero política, cero social e entre cero e nada activa que presenciaba a morte lenta da súa esencia. E importáballe un carallo e parte doutro.
Nós eramos diferentes. Eramos inquedos, críticos, imparciais, comprometidos, pragmáticos. Tiñamos dous dedos de fronte. Eramos diversos, abertos e comprensivos. Era unha mágoa que todas aquelas longas conversas as levase o vento.
Sempre houbo, na historia de todos os pobos, xente que plasmou o sentir popular do momento. Sen venderse. Sen intereses. Sen responder ante ninguén. Faltaba iso na nosa xeración. Para cada galego, existía unha Galiza diferente. Había que poñelas todas enriba da mesa. Cantas máis, mellor. Tocábanos a nós. Nós mirabamos o pasado, pero falabamos do futuro. Era o momento. Era a nosa quenda.
Que non sexa por nós.
Falamos con dous vellos amigos, Julio e Vítor. Militantes. Involucrados. Tanto nos eidos social e político como en calquera plan guapo. Estes dous apuntábanse a un bombardeo. Dixeron rotundamente que si.
Na primeira reunión, decidimos o nome de O Ferrado. O ferrado é unha unidade agrícola de medida e é de diferente tamaño en cada comarca. O Ferrado reflectía á perfección a intención plural da revista.
Falamos cunha rapaza á que todos admirabamos. Lucía, o Argueiro dos Ancares, e con outro bo tipo co que tiven a sorte de convivir un ano, o galegofalante de EE.UU., Noah. Todos soben ao barco.
Despois xa chegou, paseniño, a tropa toda: Xague, Castro, Alba, Chapela, Lebredo, Ferrer, Serxio, Naia, Neira, Lucas, Veiga, Vilariño…
Quizais algún día, rapaces, cheguemos a ser a “Xeración do Ferrado”.
E, nada, así foi.
Entre románticos e materialistas, entre voces e fume, entre esquerdas e dereitas, entre pedra e farois, entre vellos e borrachos… nacemos nós.
